This post is also available in: 
English 
Deutsch 
Français 
Italiano 
Español 
Nederlands 
Polski 
Indonesia 
العربية
Wie is Jane Asher?
Jane is een Engels BAFTA-genomineerde actrice, auteur en ondernemer, wellicht het meest herinnerd als Francesca in de film “The Masque of the Red Death” (1964) en als Susan in de film “Deep End” (1970), naast andere rollen. Bovendien is ze bekend om haar relatie in de jaren zestig met Paul McCartney, de legendarische gitarist van The Beatles.
Wiki: Leeftijd, Jeugd en Onderwijs
Jane Asher werd geboren op 5 april 1946 in Willesden, Londen, Engeland. Ze is de dochter van Richard Asher, een consultant op het gebied van bloed- en psychische aandoeningen in het Central Middlesex Hospital, de man die het syndroom van Munchausen heeft gediagnosticeerd en een naam heeft gegeven, en zijn vrouw Margaret Asher, een Engelse muziekdocent en muzikant.
Jane bezocht de North Bridge House School en later de Miss Lambert’s PNEU School for Girls in Paddington. Daarna studeerde ze aan het Queen’s College in Harley Street, Londen.
Carrièrebeginnen
Jane begon haar acteercarrière toen ze pas zes jaar oud was, met de rol van Nina in de film “Crash of Silence” (1952), waarna ze een paar verschijningen maakte als figurant in projecten als “Dance Little Lady” (1954), “Adventure in the Hopfields” (1954) en “The Quatermass Xperiment” (1955), en nog vele anderen.
Ze nam begin jaren ’60 een serieuzere aanpak en begon op te treden in prominentere rollen. Ze was Hester in het romantische dramafilm “Loss of Innocence” (1961), met Kenneth More, Danielle Darrieux en Susannah York in de hoofdrollen, en het jaar daarop was ze te zien in de avonturenfilm “The Prince and the Pauper”, met Guy Williams en Laurence Naismith, gebaseerd op het verhaal van Mark Twain over twee jongens, een prins en de ander arm, die van plaats wisselen.
In 1964 speelde Jane in de horrorfilm “The Masque of the Red Death”, over een Europese prins die de lokale boerenbevolking terroriseert terwijl hij zijn kasteel gebruikt als toevluchtsoord tegen de woedende rode pest in Europa; de film was gebaseerd op het korte verhaal van Edgar Allan Poe.
https://www.facebook.com/sweetjaneasher/posts/pfbid0EVvZxzx8w8Axn5TsUGLrp6qVkDC5jStVnc2Lju6aoZXbGb8LWiHzXpfQNYgRgV3Sl
Voor het einde van de jaren ’60 had Jane de ondersteunende rol van Annie in de voor een Academy Award genomineerde comedy-drama film “Alfie”, met Michael Caine, Shelley Winters en Millicent Martin in de hoofdrollen, geschreven door Bill Naughton en geregisseerd door Lewis Gilbert, over een man die begint de gevolgen van zijn problematische levensstijl te begrijpen.
Vervolgens speelde ze de hoofdrol in het drama “The Winter’s Tale”, met Laurence Harvey en Diana Churchill, en sloot ze het decennium af met een gastrol in de TV-horror-mysterie-dramafilm “Journey to the Unknown”, met Stefanie Powers, Carol Lynley en Vera Miles.
De jaren ’70 en voortgezet succes
Jane zette haar succes voort tot in de jaren ’70. Ze speelde in de BAFTA-genomineerde romantische komediedrama film “Deep End”, geschreven en geregisseerd door Jerzy Skolimowski, over een 15-jarige Mike die gaat werken bij Newford Baths, waar hij geobsedeerd raakt door zijn collega Susan.
Twee jaar later speelde Jane de hoofdrol in de fantasy horror-mysteryfilm “The Stone Tape” en vervolgde ze haar carrière met eenmalige gastoptredens in televisieseries zoals “The Adventurer” (1973), “Wessex Tales” (1973), “2nd House” (1975) en “Hazell” (1978).
Ze speelde de rol van Lady Joanne Williams in de vijfdelige historische dramaserie “Hawkmoor” uit 1978, over de Welshe volksheld Twm Sion Cati.
De jaren ’80
Jane begon het nieuwe decennium met de rol van Cecelia Ryder in de tv-serie “Brideshead Revisited” in 1981, en portretteerde daarna Katha in vier afleveringen van de tv-serie “Love is Old, Love Is New” in 1982.
In 1983 speelde ze de hoofdrol in de dramafilm “Runners”, over een vader die begint met zoeken naar zijn dochter nadat ze verdwenen is, en weigert te accepteren dat ze dood is, met James Fox en Kate Hardie in bijrollen.
Van 1985 tot 1987 was ze Helen in de kortstondige tv-komedieserie “The Mistress” en van 1988 tot 1990 speelde ze Faith Ashley in de historische oorlogsfilm “Wish Me Luck”, die het verhaal vertelt van moedige vrouwen in de Tweede Wereldoorlog die achter vijandelijke linies gaan als undercoveragenten, met Michael J. Jackson en Kate Buffery in bijrollen.
Jane was niet erg actief in de jaren ’90 en verscheen in slechts een paar projecten, waaronder het drama “Closing Numbers” (1993) en de tv-miniserie “The Choir” (1995).
De jaren 2000
Haar eerste belangrijke rol was die van Angel Samson in de langlopende televisieserie “Crossroads” in 2003, waarna ze drie jaar later Emperatriz speelde in de bekroonde romantische avonturenfilm “The Maidens’ Conspiracy”. In 2007 portretteerde Jane Sandra in de bekroonde zwarte komediefilm “Death at a Funeral”, met Matthew Macfayen, Peter Dinklage en Ewen Bremner in de hoofdrollen, die het verhaal vertelt van een man die probeert een duister geheim bloot te leggen over de overleden patriarch van een disfunctioneel Brits gezin.
Het jaar daarop was Jane koningin Charlotte in de kortstondige tv-serie “The Palace” (2008), terwijl ze Lady Byrne speelde in de soapserie “Holby City” tot 2010. Voordat het decennium ten einde liep, portretteerde Jane ook Sally in de tv-komedieserie “The Old Guys”, over twee oude mannen die samenwonen en concurreren om de genegenheid van hun knappe buurvrouw Sally, met Clive Swift en Roger Lloyd Pack in de hoofdrollen.
De jaren 2010 en later werk
Ze had een trage start in het decennium, met een eenmalige verschijning in de televisieserie “Waterloo Road” (2011), terwijl ze twee jaar later Diana portretteerde in de bekroonde romantische komediefilm “I Give It a Year” van Dan Mazer.
[naam=”res3″]
Van 2015 tot 2016 had ze een terugkerende rol in de BAFTA-genomineerde TV sci-fi dramaserie “Eve”, over een volledig zelfbewust ‘kunstmatig persoon’ die gaat wonen bij de familie Clarke, met Oliver Woolford, Poppy Lee Friar en Ben Cartwright in de hoofdrollen.
Ondanks dat ze in de zeventig is, is Jane nog steeds actief als actrice. In 2021 speelde ze de hoofdrol in de horror thriller film “Splinter”, geschreven en geregisseerd door David Bryant, over een man die na de dood van zijn vrouw en zoon opgesloten zit in zijn huis en denkt dat hij achtervolgd wordt door hun geesten, met Bill Fellows en Michael McKell in bijrollen. Onlangs verscheen Jane nog in de romantische komediefilm voor televisie “The Wedding Veil”, gebaseerd op het boek van Lori Wilde, met Alison Sweeney, Victor Webster en Lacey Chabert in de hoofdrollen.
Werk op het podium
Naast haar succesvolle carrière voor de camera, heeft Jane in een aantal toneelproducties gespeeld. Een van haar vroegste optredens was als Alice in het stuk “Through the Looking Glass” in het Oxford Playhouse in 1959.
Sindsdien was ze te zien in producties zoals “Peter Pan”, opgevoerd in het Scala Theatre in Londen in 1961, vervolgens “Great Expectations” (1965), waarin ze de rol van Estella vertolkte, opgevoerd in het Little Theatre in Bristol, daarna was ze Perdita in “The Winter’s Tale” (1966), Celia in “The Philanthropist” (1971), en de Boze Koningin in “Snow White and the Seven Dwarfs” in 2009. Haar meest recente podiumoptreden was in het toneelstuk “A Song at Twilight” in 2019, in het Theatre Royal Bath.
RT Eastbourne_TIC: Theatre Royal Bath Productions presents Simon Callow and Jane Asher in A Song At Twilight By Noel Coward @ Devonshire Park Theatre ?Bittersweet, hugely entertaining and full of sharp wit and repartee. Until Saturday 6th April,buy y… https://t.co/9L8hem0bfh
— EastbourneEvents (@EastbourneEvent) April 2, 2019
Andere projecten
Jane is een gepubliceerd auteur, met drie romans op haar naam – “The Longing”, “Losing It” en “The Question”. Bovendien heeft ze boeken gepubliceerd over taartdecoratie, lifestyle en kostuums.
Ze is een zakenvrouw; ze heeft haar eigen bedrijf dat taarten en ander suikerwerk voor speciale gelegenheden maakt.
Jane is de voorzitter van de National Autistic Society en vice-president van Autistica, een Britse liefdadigheidsorganisatie die geld inzamelt voor autistische hulporganisaties. Daarnaast is ze betrokken bij andere organisaties die zich bezighouden met autisme, waaronder TRACKS Autism, en is ze beschermvrouw van de Daisy Garland, een organisatie die kinderen met medicatie-resistente epilepsie ondersteunt.
Nettowaarde
Volgens gezaghebbende bronnen wordt het vermogen van Jane Asher begin 2023 geschat op 20 miljoen dollar.
Privéleven, Relaties, Huwelijk, Echtgenoot, Kinderen
Op 17-jarige leeftijd interviewde Jane The Beatles in de Royal Albert Hall in Londen. Na het interview ging ze uit met Paul McCartney en begon het duo al snel een relatie van vijf jaar. In het begin woonden ze samen in het herenhuis van de familie Asher aan de Wimpole Street, om drie jaar later te verhuizen naar het nieuwe huis van Paul in St John’s Wood. Ze heeft verschillende nummers van The Beatles geïnspireerd, waaronder “And I Love Her”, “I’m Looking Through You”, “We Can Work It Out” en anderen.
Ze verloofden zich op 25 december 1967, maar de twee gingen uit elkaar voordat ze een stap verder kwamen in hun relatie. Volgens bronnen betrapte Jane McCartney op heterdaad toen ze vroeg thuiskwam van een filmklus in Bristol.
Ze kondigde aan dat ze uit elkaar waren gegaan; iedereen was geschokt door haar aankondiging en beweerde dat Pauls overspel niet de enige reden was voor de breuk.
Ze ontmoette illustrator Gerald Scarfe in 1971. Ze trouwden tien jaar later en kregen drie kinderen: Katie, Alex en Rory Scarfe.
Uiterlijk en lichaamsafmetingen
Jane Asher heeft bruin haar en bruine ogen. Ze is 1 meter 68 lang en weegt 58 kilo. Haar lichaamsmaten zijn onbekend.
This post is also available in: English Deutsch Français Italiano Español Nederlands Polski Indonesia العربية
